เอสเพรสโซจะอร่อยขึ้นอีกโข เมื่อมีคอกาแฟเป็นสหายร่วมดื่ม

คืนนั้นหลังจากกินข้าวกับเพื่อนๆ น้องๆ ด้วยกันแล้ว ผมกับสหายเครม่าคาเฟอีนเรามีนัดมาเมากาแฟด้วยกัน โดยมีหวานใจผมเป็นผู้สังเกตการณ์ เราทดลองเบลนด์กันหลายตัวทีเดียว เอากาแฟเท่าที่เรามีมาลองเล่นกัน เพื่อให้ได้ “เบลนด์เทพ” อย่างที่เราอยากดื่ม โดยคืนนั้นการทดลองจบด้วยการที่เราได้ “นิวเยียร์ เบลนด์” ซึ่งผมเห็นว่าเรายังขาดกาแฟจากละตินอีกซักตัวที่น่าจะทำให้มันบาลานซ์ขึ้น

อีกสองสามวันต่อมา เรามีโคลัมเบียมาลอง แล้วเราก็ได้ “เบลนด์ลำถลำลึก” (ชื่อนี้ เครม่าคาเฟอีนเขาเป็นคนตั้งให้ “ลำ” เป็นคำเมือง หมายถึง อร่อย) เป็นเบลนด์ที่มีบอดี้หนักแน่น จบปลายถ้วยด้วยความหวานนิดๆ เราลองชิมกันแล้ว ค่อนข้างพอใจทีเดียว แต่น่าเสียดายที่เมื่อเวลาผ่านไปหลายวันเข้า ผมพบว่ารสมันเปลี่ยน รู้สึกไม่อร่อยเท่าวันแรกๆ

ทำให้ผมต้องมาคิดหนัก ต้องคำนึงถึงการเปลี่ยนแปลงทั้งรสและกลิ่นของกาแฟแต่ละแหล่งที่เปลี่ยนไปเมื่อเวลาล่วงหลายวันนับจากวันคั่ว ทำยังไงที่จะทำให้เราได้เบลนด์ที่กลิ่นดีและรสชาติเยี่ยมแล้วไม่ผิดเพี้ยนไปตามเวลามากนัก ซึ่งเบลนด์ที่เราลองดูกัน มันค่อนข้างจะเพี้ยนไปแยะทีเดียว แน่นอนว่ามันมีปัจจัยหลายอย่างด้วยกัน ทั้งคุณภาพของกาแฟ การคั่ว และการเก็บ

ปกติผมก็จะชอบลองนั้นลองนี่อยู่ไปเรื่อย ดึกๆ ดื่นๆ ชาวบ้านชาวช่องเค้าเข้านอนกัน แต่ตัวเองยังก๊อกๆ แก๊กๆ ทำอะไรไปเรื่อยเปื่อยๆ บางครั้งก็ออกจับจดเกินไป บางทีก็เฉื่อยไม่เอาอะไรเลย

แต่พอได้รู้จักสหายเครม่าคาเฟอีน มันเหมือนเป็นการกระตุ้นตัวเองไม่ให้ย่ำอยู่กับที่ เพราะหมอนี่บ้ากาแฟเอาเรื่อง ถ้าทำอะไรเกี่ยวกับกาแฟถึงไหนถึงกัน ยอมอดข้าวอดน้ำเพื่อให้ได้กินกาแฟดีๆ เวลาหมอนี่ได้กินกาแฟดีๆ สีหน้าจะเปล่งประกายเจิดจรัสทีเดียว ตรงกันข้ามเมื่อได้ซดกาแฟแย่ๆ ก็ชักสีหน้าฟ้องทันทีเหมือนกัน

เบลนด์เอสเพรสโซที่เยี่ยม กินยังไงก็อร่อย ผมเคยลองเอาเบลนด์ที่ผมชอบ ลองเก็บแช่แข็งไว้นานกว่า 7 เดือน มาลองชงกินดู กลิ่นรสแม้จะลดลงไปแต่ก็ไม่มากนัก ความหอมหวานของมันทิ่มจมูก กินง่าย ลื่นคอ ซดไปแป๊ปเดียวหมดซะแล้ว กินแล้วก็อยากกินอีก

แต่ถ้าจะให้ดีกว่านี้ กรึบเอสเพรสโซกับสหายที่รู้ใจ มันจะยิ่งอร่อยกว่าซดคนเดียวอีกครับ