เมื่อฝุ่นควันจางลง
การแข่งขันบาริสต้าประจำปีแห่งประเทศสยามก็ได้จบลงอย่างสมบูรณ์ทุกรายการ ขอแสดงความยินดีกับเอสแอนด์พีที่กวาดแชมป์ไปได้ทุกสนาม ส่วนคนอื่นๆ ที่พลาดไปก็ไม่ต้องเสียใจครับ ปีหน้าเอาใหม่
ที่สำคัญคือต้องขอแสดงความยินดีกับหมอพร ที่ปีนี้ได้ตำแหน่งที่สามของการแข่งขันลาเต้อาร์ทชิงแชมป์ประเทศไทยไปครอง นับเป็นแบบอย่างที่ดีให้บาริสต้าอินดี้รุ่นหลังได้ยึดถือครับ เท่าที่ได้คุยกันหมอบอกว่าซ้อมกับเครื่องซิลเวีย วันละถ้วยสองถ้วยไปตามประสา เทมาเสร็จก็ดื่มไป จนประมาณหนึ่งอาทิตย์ก่อนการแข่งขันค่อยเริ่มซ้อมจริงจังขึ้น เทียบกับเพื่อนๆ บาริสต้าอาชีพจากที่อื่นที่ซ้อมกันมานานกว่า ใช้เครื่องใหญ่ระดับคอมเมอเชียล หมอได้ที่สามมาก็ถือว่าสุดยอดแล้วครับ เท่าที่ได้นั่งดูการแข่งขันลาเต้อาร์ทอยู่ก้รู้สึกว่าที่จริงคนที่ไปแข่งนี่ฝืมือใกล้เคียงกันมาก อยู่ที่ว่าใครจะมีสมาธิมากกว่ากัน คนที่ตกรอบไปก็ไม่ใช่ว่าไม่เก่ง แต่คงเป็นเพราะมีเหตุบางอย่างที่ทำให้วันนั้นเทไม่ได้
ข้อคิดที่ผมได้จากการไปนั่งสังเกตการแข่งขันแล้วกลับมาดูยูทูบ WBC โตเกียวเมื่อปีที่แล้วคือ
- บรรยากาศค่อนข้างน่าเบื่อ โดยเฉพาะตอนแข่งบาริสต้า ถ้าไม่ได้ตั้งใจไปเชียร์ใคร คนดูก็จะไม่มีส่วนร่วมอะไรเลย
- ระดับประเทศเรา คุณภาพของกาแฟที่ใช้ก็มีส่วนบ้าง แต่ฝีมือของบาริสต้ามีส่วนมากกว่า
- ระดับโลก ตัวตัดสินแพ้ชนะอยู่ที่ signature drink เพราะเมื่อฝีมือถึงจุดหนึ่งคาปูชิโน่กับเอสเพรสโซไม่หนีกันมากแล้ว
สิ่งสำคัญที่สุดคือ การแข่งขันเป็นเหมือนแรงกระตุ้นให้พัฒนาระดับคุณภาพของร้านกาแฟให้สูงขึ้น ซึ่งเป็นสิ่งที่ดีมากๆ ครับ เท่าที่ติดตามข่าวเกี่ยวกับกาแฟในยุโรปและอเมริกา เมื่อร้านกาแฟไหนได้แชมป์ไปก็เหมือนมีแม่เหล็กดูดให้คนหันมาดื่มกาแฟที่ร้านนั้นมากขึ้น ซึ่งก็เป็นเหมือนดาบสองคมด้วย คือต้องพัฒนาคุณภาพกาแฟที่เสิร์ฟในร้านให้สมกับความคาดหมายของลูกค้า ตอนไปดื่มกาแฟที่ albina press มีถ้วยรางวัลวางโชว์ไว้บนชั้น และ double ristretto ที่ได้รับจากมือของ billy ก็เด็ดขาดสมราคา คุ้มเหนื่อยที่อุตส่าห์เดินหาตั้งนาน ถ้าเป็นอย่างนี้ลูกค้าก็จะกลับมาอีก เบลนด์ที่ได้รางวัล best espresso จาก WBC ครั้งที่แล้ว แม้จะแพงหูฉี่แต่ก็ขายดีขายดิบ เพราะมีแต่คนอยากลองว่าจะดีขนาดไหน ถ้าดีจริงก็ดีไป ในทางกลับกัน โรงคั่วที่ได้รางวัลแห่งหนึ่ง ซึ่งผมไปลองชิมมาแล้วปรากฏว่ารสชาติก็ดีใช้ได้ แต่เห็นการปฏิบัติที่ไม่ค่อยดีนักต่อกาแฟดิบ มุ่งเน้นแต่ผลทางการตลาด ผมก็ไม่ได้รู้สึกยินดีปรีดาใดๆ ที่ได้ไป รางวัลที่ได้มาก็ไม่มีความหมายใดๆ สำหรับผม
พอดีงานนี้ได้คุยกับบาริสต้าจากแบล็คแคนยอนที่รู้จักตั้งแต่เจอกันที่เชียงใหม่ แม้จะไม่ได้รางวัลใดๆ ติดมือไป แต่ผมดีใจที่ได้ยินว่าแบล็คแคนยอนตั้งใจเสิร์ฟลาเต้อาร์ทให้ได้ทุกสาขา ก็เป็นตัวบ่งชี้ว่าเมื่อบริโภคกาแฟที่แบล็คแคนยอน เราจะได้รับกาแฟที่เตรียมมาด้วยความใส่ใจในระดับหนึ่ง ไว้มีโอกาสไปคุยกับบาริสต้าสาวๆ ที่บลูคัพ แล้วจะมาสะท้อนไอเดียบางอย่างให้ร้านกาแฟอินดี้ได้คิดต่อยอดกันบ้างครับ
ว่ากันด้วยเรื่องอาร์ทแล้ว อย่าลืมสวยแบบมีสาระด้วยนะครับ รสชาติของเครื่องดื่มถ้วยนั้นต้องยังคงความอร่อย ถ้าแก่นดีเปลือกนอกสวยด้วยก็คงนำความสุขให้ลูกค้า แต่เอาแก่นไว้ลำดับต้นน่าจะเป็นการเริ่มต้นที่ดี
อยากให้เมืองไทยมีการแข่งขันเยอะๆจังเลย
ขอบคุณครับพี่บุ๊ง ใจจริงผมอยากให้ร้านกาแฟอินดี้ลงแข่งมาก ๆ ครับ โดยไม่ต้องห่วงผลแพ้ชนะ แต่ที่เราจะได้มาแน่ ๆ คือประสพการณ์ที่ดีจากคนเก่ง ๆ ทั้งหลาย
ผมยอมรับเลยว่าทุกครั้งที่แข่ง นอกจากจะทำให้มีความมุ่นมั่นที่จะฝึกซ้อมแล้ว การเห็นคนอื่นเทอาร์ทให้ดูมันทำให้ได้ทริคเล็ก ๆ น้อย ๆ เพิ่มขึ้นทุกครั้ง
ถ้าไม่ผิดพลาดอะไร แว่วๆ ว่าจะมีอินดี้ลงปีหน้ากันมากนะครับ เช่นคุณวุฒิ คุณซาน คุณมด ฯลฯ ผมเองก็ว่าจะไปแข่งด้วย เอาขำๆ คงไม่ได้รางวัลอะไรหรอกครับ
ส่วนเรื่องการเตรียมตัว ผมว่าเรามาจัดเวิร์คชอพกันไหมครับ เอาซักเดือนละครั้ง แก้ปัญหาอะไรซักอย่างนึง กลับไปทำการบ้าน แล้วมาพบกันอีกทีเดือนหน้าต้องทำให้ได้ แล้วมาหาปัญหาใหม่มาแก้กัน ส่วนสถานที่ก็เวียนไปตามร้านเพื่อนๆ
มีใครเอากะผมบ้างครับ