เอาจริงนะครับ

| | Comments (11)
วันก่อนพี่ที่ผมเคารพในวงการคั่วกาแฟคนหนึ่งโทรมาสอบถามสารทุกข์สุขดิบ แถมยังสอบถามว่ายังคิดทำธุรกิจกาแฟอยู่ดีไหม คงกลัวว่าผมจะทำเล่นๆ สนุกๆ พอเจอแรงเสียดทานจากบริษัทใหญ่ๆ แล้วจะพาลเบื่อ พอเบื่อแล้วก็จะเลิก ผมตอบพี่เค้าไปด้วยความมั่นใจว่าไม่เลิกครับพี่ ตั้งใจขนาดขายรถทิ้งไปซื้อเครื่องคั่ว คงไม่คิดทำเล่นๆ ครับ

ทำให้ผมคิดถึงบทสนทนาบนโต๊ะกินข้าววันศุกร์ที่ผ่านมา วันศุกร์เป็นวันที่สมาชิกครอบครัวต้องมากินข้าวด้วยกัน หลังจากคุยเรื่องพันธมิตรจบ เรื่องที่อยู่ในความสนใจของทุกคนในบ้านก็คือเครื่องคั่วสีแดงตัวใหม่ที่วางตระหง่านอยู่หลังร้าน ด้วยราคาแสนแพงของมันจึงมีการถามว่าเมื่อไหร่จะคืนทุน ผมก็พยายามตอบไปตามสถิติที่คั่วอยู่ทุกวันนี้ พี่ชายผมก็ให้ข้อสังเกตว่าถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ แล้วมันไม่คุ้มกับการลงทุนนะ

เดือดร้อนถึงหลานชายผม (ลูกพี่ชายผมนั่นแหละ พ่อลูกคู่นี้ชอบเถียงกัน) ต้องอธิบายแทนว่า จริงๆ แล้วสิ่งที่ผมกำลังทำนั้นเป็นสิ่งที่ผมรัก แม้จะดูไม่คุ้มทางด้านธุรกิจ แต่มันได้ความคุ้มด้านจิตใจ ระหว่างที่หลานกำลังสู้ความแทนอยู่ ในใจผมก็คิดว่า เอ๊ ตอนนี้ผมกำลังทำอะไรอยู่ ผมเป็นใครกันแน่ คนขายกาแฟ คนขายเครื่องเอสเพรสโซ คนขายแอนฟิม คนขาย...

หลังลับสมองกันได้สักพักพอให้อาหารได้ย่อยก็แยกย้ายกันกลับ ขึ้นรถปั๊บก็เปิดฟังพันธมิตร ได้ยินเสียงน้องแอ้มคนสวยผมก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้อีก จนกระทั่งพี่คนนี้โทรมาเมื่อวันก่อน ผมก็เลยย้อนกลับไปคิดเรื่องเดิมอีกที ผมเป็นใครกันแน่?

ตอนผมไปสมัครงานที่โรงคั่ว เจ้านายเก่าถามว่า "คุณไม่ชอบงานอะไร" ผมตอบไปทันทีว่า "ผมไม่ชอบงานขายครับ" ผมรู้ดีว่าผมไม่มีธรรมชาติของเซลล์แมนอยู่ในตัวเลย ให้ตายเหอะ ถ้าผมทำได้สักครึ่งหนึ่งที่เขียนอยู่ในหนังสือเซลล์แมนสิบกว่าเล่มที่ผมซื้อมาอ่าน ผมน่าจะรวยกว่านี้เยอะ ทุกวันนี้ในหัวผมคิดแต่ว่าจะทำยังไงให้คุณภาพกาแฟดีขึ้น จากที่เคยเบลนด์ก่อนคั่ว ตอนนี้หันมาเบลนด์หลังคั่ว วันๆ มัวแต่ลองเทคนิคนู้นนี้ตามที่อ่านเจอ แต่ไม่สนใจดูเรื่องการขายหรือตัวเลขผลประกอบการเท่าไหร่ ซึ่งตรงเป๊ะกับที่เขียนไว้ในหนังสือ e-myth ว่าถ้าเป็นอย่างนี้วันนึงคงจะเจ๊งแน่

ผมถามว่าตัวเองว่ากลัวเจ๊งไหม ไม่รู้ครับ ไม่เคยเจ๊งเลยไม่กลัวครับ เหมือนเด็กๆ ไม่เคยโดนน้ำร้อนลวกเลยไม่กลัวน้ำร้อน ในใจผมเชื่อว่าไม่มีเจ๊ง (แต่อาจมีเจ็บได้) ผมเชื่อว่าลูกค้าผู้มีอุปการะคุณทุกท่านจะให้การอุปการะผมตราบเท่าที่ผมยังสามารถทำกาแฟอร่อยๆ ในราคาที่สมเหตุสมผลได้ต่อไป ผมเชื่อว่าลูกค้าที่ซื้อของกับผมไม่ได้ต้องการซื้อกาแฟต้นทุนต่ำ เอาไปชงขายได้กำไรวันนึงหลายตังค์ ผมเชื่อว่าอันดับแรกเลยทุกคนต้องการกินกาแฟอร่อยๆ และมีความสุขที่ได้ปากเลอะฟองนุ่มๆ ของคาปูชิโน่ที่ไม่ได้ใส่น้ำตาล แม้ทุกวันนี้ยอดขายผมจะไม่ได้มากมายเดือนละหลายตัน แต่ผมรู้สึกมั่นใจอยู่ลึกๆ ว่าถ้าเราพัฒนาตัวเองขึ้นเรื่อยๆ ยอดขายมันก็จะขึ้นตามมาเอง

สรุปว่าไม่ได้ทำเล่นๆ นะครับ เอาจริงนะครับ ไม่เลิกแน่ครับ กาแฟก็ยังคั่วอยู่ เครื่องก็ยังมีขายอยู่ ผมเป็นคนคั่วกาแฟครับ ส่วนเครื่องที่นำเข้ามาขายนี่มีไว้เสริมให้ลูกค้าได้ใช้ของดีราคาถูก

พรุ่งนี้มีอัพเดตเรื่องเครื่องชงเอสเพรสโซด้วยครับ

11 Comments

sam Author Profile Page said:

ระยะทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์คน ดูอย่างพันธมิตรฝนตกแดดออกยังไงก็ยังมีคนนับถือจริงๆ ยังไงก็เป็นกำลังใจให้ว่าแต่สิ้นเดือนนี้มีนัดเหมือนเดิมอ่ะป่าว อิอิ

ม่านบาหลี said:

หลายคนที่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน ล้วนแล้วแต่ทำงานในสิ่งที่ตัวเองรักและชอบเสมอ เพียงแต่ต้องใช้เวลาเรียนรู้ และยอมรับในสิ่งที่ผิดพลาดเพื่อนำมาปรับปรุงแก้ไขตามสถานการณ์ที่พบเจอ
ยังไงก็ขอเป็นส่วนหนึ่งในการติดตามผลงานนะ

thekop02 said:

ชอบที่คุณบุ้งเขียนเรื่องนี้มากครับ และดีใจที่คุณบุ้งแน่วแน่ในสิ่งที่อยากทำ แต่ฟังความเห็นพี่ชายคุณบุ้งไว้บ้างก็ดีนะครับ ขอให้กำลังใจครับ

Suksit said:

ขอบคุณคุณม่านบาหลีครับ จะพยายามดูสิ่งผิดพลาดของตนเองครับ แต่ยังไงก็ชัดสู้คนข้างนอกดูไม่ได้ รบกวนเห็นอะไรไม่ดีก็เตือนได้นะครับ
ขอบคุณครับพี่เดอะคอป สงสัยต้องเปิดโหมดเซลล์แมนบ้างซะแล้ว
ตกลงคุณแซมจะไปชุมนุมกะพันธมิตรใช่ป่ะ เค้านัดชุมนุมใหญ่วันที่ 1 ครับ ส่วนชุมนุมไวน์ก็เหมือนเดิม แต่คราวนี้ที่สวีทกิลท์ครับ

sinsen said:


ผมอยากไปร่วมด้วยครับ แต่ติดที่ร้านยังไม่มีคนทำแทนได้

อยากไปร่วมวงทั้งพันธมิตรและชุมนุมไวน์

อยากไปมาก ๆๆๆๆๆ

junior said:

ขอเป็นกำลังใจ ทุกอย่างอยู่ในแนวทางที่จะดีขึ้น ต้องดีขึ้นๆๆ ท่องให้ฝังลงไปในจิตใต้สำนึกไปเลย ส่วนตัวจูเนียร์ตอนนี้มาทำเอไอเอ ทำไมใช่ไหม เพราะเชื่อว่าเป็นสินค้าที่ดีมากๆ ได้ช่วยเหลือคนให้รู้จักวางแผนทางการเงิน ไม่เคยคิดมาก่อนในชีวิตว่าจะมาทำงานสายอาชีพนี้ ปฎิเสธตลอดเวลา จนวันหนึ่งเปิดใจรับฟังจึงพบว่า เป็นสินค้าที่ดีมากๆ และอยากบอกต่อให้คนได้รับรู้ เหมือนกาแฟของคุณบุ๊ง เพียงแต่มันเป็นสินค้าที่ลองใช้ไม่ได้
ส่วนร้านกาแฟ นับว่าได้ทำในสิ่งที่รัก และยังคงมีความฝันที่จะทำอีกครั้ง เพื่อเป็นจุดศูนย์รวมของเพื่อนๆที่รักกาแฟ ( และประกัน )ทุกคน เพียงแต่รอเวลาปะทุอีกครั้งหนึ่ง
ใครที่อยากได้คำแนะนำในการทำประกันชีวิต ติดต่อมาได้ที่ 0816340088 นะคะ

alienboon Author Profile Page said:

ขอสนับสนุนครับ....
ทำด้วยใจรักแล้วทุกอย่างจะดีเอง...
ผมก็เพิ่งเริ่มทำสิ่งที่ตัวเองต้องกาีีีร...
ไม่รู้ว่ามัวไปทำ...ตามกระแสสังคมตั้งนาน....
เพิ่งจะรู้ว่า...ทำสิ้งที่ตัวเองมี...ความสุข...
ไม่สร้างความเดือดร้อนให้ใคร....
ค่อยๆเดิน....
ซึมซับกับสิ่ง..รอบตัว....
แล้วจะมีกำลังใจ....
...............
อ้อ...ผมชอบกาแฟที่ร้านคุณมากเลย....
...................

กาแฟมิ่งมิตร said:

ผมเชื่อในสิ่งที่ในหนังสือเล่มหนึ่งได้เขียนไว้ครับว่า "ทุกอย่างไม่ได้เกิดขึ้นด้วยความบังเอิญแต่อยู่ที่เราสร้างภาพในใจของเราได้ชัดเจนขนาดไหน แล้วจินตนาการภาพนั้นอย่างสม่ำเสมอ ซึ่งสิ่งเหล่านี้จะเป็นแรงขับให้เราไปถึงสิ่งเล่านั้นเองครับ...จินตนาการสำคัญมากครับ"

Ari Author Profile Page said:

เฮ้อ...ดีใจที่ได้ยินคำนี้

ChoCo!!BeaN said:

เอาเป็นว่าเป็นกำลังใจให้กับความตั้งใจดีๆของคุณบุ้งครับ เพราะคุณบุ้งเป็นอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ ผมถึงได้เป็นลูกค้าของคุณบุ้ง..
ผมเชื่อว่าตัวคุณบุ้งเองนั่นแหล่ะครับ ที่รู้ว่าควรจะหยุดหรือควรทำต่อไป.. ขอให้คุณบุ้งมีความสุขกับสิ่งที่ได้ทำและประสบความสำเร็จครับ ^^

nuch 4D coffee&cake said:

การจะทำอะไรสักอย่างมันยากเหมือนกันเนอะอาจารย์
แต่ถ้าเราตั้งใจซะอย่างมันต้องผ่านไปด้วยดีแหละค่ะ
สู้ๆๆ อยู่ทางนี้ก็สู้เหมือนกันแต่ดูตัวเองแล้วท่าจะแย่..เฮ้อ

Leave a comment

About this Entry

This page contains a single entry by Suksit published on July 29, 2008 10:58 PM.

เปลี่ยนสีดัลลาในสิบห้านาที was the previous entry in this blog.

VBM ไมเนอร์เชนจ์ is the next entry in this blog.

Find recent content on the main index or look in the archives to find all content.

Powered by Movable Type 4.12