about: July 2008 Archives

วันก่อนพี่ที่ผมเคารพในวงการคั่วกาแฟคนหนึ่งโทรมาสอบถามสารทุกข์สุขดิบ แถมยังสอบถามว่ายังคิดทำธุรกิจกาแฟอยู่ดีไหม คงกลัวว่าผมจะทำเล่นๆ สนุกๆ พอเจอแรงเสียดทานจากบริษัทใหญ่ๆ แล้วจะพาลเบื่อ พอเบื่อแล้วก็จะเลิก ผมตอบพี่เค้าไปด้วยความมั่นใจว่าไม่เลิกครับพี่ ตั้งใจขนาดขายรถทิ้งไปซื้อเครื่องคั่ว คงไม่คิดทำเล่นๆ ครับ

ทำให้ผมคิดถึงบทสนทนาบนโต๊ะกินข้าววันศุกร์ที่ผ่านมา วันศุกร์เป็นวันที่สมาชิกครอบครัวต้องมากินข้าวด้วยกัน หลังจากคุยเรื่องพันธมิตรจบ เรื่องที่อยู่ในความสนใจของทุกคนในบ้านก็คือเครื่องคั่วสีแดงตัวใหม่ที่วางตระหง่านอยู่หลังร้าน ด้วยราคาแสนแพงของมันจึงมีการถามว่าเมื่อไหร่จะคืนทุน ผมก็พยายามตอบไปตามสถิติที่คั่วอยู่ทุกวันนี้ พี่ชายผมก็ให้ข้อสังเกตว่าถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ แล้วมันไม่คุ้มกับการลงทุนนะ

น้ำมันขึ้นราคา
แก็สหุงต้มขึ้นราคา
นมสดขึ้นราคา
นมข้นหวานขึ้นราคา
ครีมเทียม/นมผงขึ้นราคา
น้ำตาลขึ้นราคา
ถ้วยพลาสติกขึ้นราคา

กาแฟจะขึ้นหรือยังเนี่ย?

หลังจากเดินขาลากระหว่างคลองถม ตลาดน้อย และวงเวียนโอเดียนอยู่หลายวัน ในที่สุดน้องนุชสุดท้องก็จุดติดแล้ว

เพื่อนๆ ผมก็แต่งงานแต่งการไปกันเกือบหมดแล้ว ผู้ใหญ่หลายคนก็ถามว่าเมื่อไหร่จะตาผมบ้าง ผมก็ออกตัวว่ายังไม่รวยเลยครับ เพราะคิดว่าเมื่อแต่งเขาเข้ามาแล้วก็จะต้องมีความรับผิดชอบ สามารถเลี้ยงดูเขาให้มีความสุขตามสมควร ไม่ใช่เอามาอดอยาก

ผมเองก็พอทราบมาว่าการเตรียมงานแต่งแต่ละทีนี่ยุ่งยากเอาเรื่อง รายละเอียดก็เยอะ ตอนนี้ยังโสดอยู่ก็ลองซ้อมแต่งเครื่องคั่วตัวใหม่เข้าบ้านก่อนละกัน