Recently in café guide Category

ไปพัทยาจะหาร้านกาแฟดีๆ ได้ที่ไหนบ้าง ที่ผมพอรู้จักก็เบญจมิตรในตลาดตรงถนนพัทยาใต้ พี่ณรงค์เจ้าของร้านทำเองกับพี่ๆ น้องๆ แถมยังคั่วกาแฟเองด้วย ส่วนอีกร้านนึงที่น่าสนใจอยู่ในวอล์คกิ้งสตรีท เป็นร้านอาหารอิตาเลียนที่ขายมากว่า 20 ปี มีไวน์จากอิตาลี ได้ลองชิมแค่เทเบิลไวน์ก็ต้องยอมรับในความนุ่มนวลกลมกล่อมของไวน์อิตาเลียนและฝีมือการชิมและคัดไวน์ของเจ้าของร้าน

ส่วนด้านหน้าร้านอาหารก็เปิดเป็นบาร์สไตล์อิตาเลียน มีกาแฟสด เจลาโต้ และค็อกเทลไว้พร้อม ที่นี่ลงเครื่อง ชงกาแฟแบบ traditional จากมิลานยี่ห้อ Vibiemme ที่เป็น E61 ของแท้แน่นอนขนาดสองหัวกรุ๊ป ผมรักเครื่องชงตัวนี้มาก เพราะเป็น Heat Exchange ธรรมดา ไม่ไฮเทคอะไรแต่ก็ชงกาแฟได้อร่อยดี หน้าตาก็ได้บรรยากาศอิตาเลียนแท้ๆ ดั้งเดิม

ตกลงกันเป็นที่เรียบร้อยแล้วว่าจะจัดให้มีการชิมกาแฟสำหรับสาธารณชนที่ร้าน Sweet Guilt ครับ จุดประสงค์ก็เพื่อประชาสัมพันธ์ร้าน และเพื่อโปรโมทการดื่มกาแฟดำ ส่งเสริมวัฒนธรรมการดื่มกาแฟดีๆ ให้เป็นที่รู้จักในหมู่ชาวไทยหัวใจรักกาแฟมากขึ้น

โดยจัดเป็นประจำทุกๆ อาทิตย์ที่ 2 และ 4 ของเดือน โดยครั้งแรกจะเริ่มขึ้นในวันอาทิตย์ที่ 13 กรกฏาคมนี้ครับ เวลา 14.00-16.00 น. วิทยากรที่นำคัปปิ้งครั้งแรกนี้ (ซึ่งตกปากรับคำกันกลางวงไวน์) คือคุณวุฒิครับ (ไม่ทราบมาได้ไหมเอ่ย)

ค่าสมัคร ท่านละ 350 บาท มีพรีเซนเทชั่นเกี่ยวกับกาแฟให้ดู มีบัตรลดสำหรับซื้อสินค้าในร้านแจกให้ด้วย ส่วนของที่จะชิมนั้นน่าจะมีกาแฟประมาณ 6 ชนิด ส่วนจะเป็นอะไรบ้างนั้นขอเตรียมการก่อน

รับเพียง 6 ท่านเท่านั้น เนื่องจากสถานที่คับแคบ และการเตรียมการอาจฉุกละหุกไปหน่อย กลัวมากันเยอะแล้วจะรับมือไม่ไหว สมัครด่วน โทรศัพท์จองที่นั่งได้ที่ร้านเลยครับ เบอร์มือถือของร้านคือ 086 796 0546 เวลา 10.00-21.00 น.ครับ

หลังจา่กปล่อยให้คอมเม้นต์กันมันส์หยดอยู่อาทิตย์นึง ได้เวลาเขียนต่อเรื่องอินดี้วีเอสเชนคาเฟ่อีกครั้งครับ ผมพยายามนั่งคิดอยู่นานว่าอินดี้มีความเด่นกว่าเชนตรงไหน คิดถึงสิ่งที่ทำให้อินดี้แตกต่างที่เชนไม่มี สุดท้ายก็ได้แรงบันดาลใจจาก pantip อีกน่ะแหละ

ความโดดเด่นของอินดี้ที่ชัดเจนมันก็บอกอยู่แล้วที่ชื่อ คือมันไม่ต้องเลียนแบบใคร ไม่ต้องถูกตีกรอบด้วย global concept ที่ส่งมาจากอเมริกาและเหมือนกันทั่วโลก

ช่วงนี้ของดเรื่องสมการไว้สักพักนะครับ สมาธิไม่นิ่ง คิดไม่ออกว่าจะเขียนอะไร แต่ระหว่างคั่วกาแฟอยู่เมื่อเช้าก็
เผอิญคิดถึงกระทู้ในเว็บ pantip เกี่ยวกับร้านกาแฟอินดี้ มานั่งคิดว่าทำไมเมืองไทยร้านกาแฟอินดี้จึงเสียเปรียบร้านเชนใหญ่ๆ หรือแฟรนไชส์จากเมืองนอก

ผมคิดว่ามีสาเหตุหลักอยู่สามสี่ประการ

โรงแรมที่พี่ดมจัดหาให้เราพักเป็นโรงแรมใหม่ครับ สร้างมาได้สามปี นอนหลับสบาย เตียงสะอาด อาหารเช้าใช้ได้ พวกเราตื่นมาซัดอาหารเช้ากันนิดหน่อยพอรองท้อง แล้วพี่ดมก็มารับเราไปร้านอาหารเวียดนาม กินไข่กะทะ กาแฟโบราณ และขนมปังยัดไส้

เรานัดกันแปดโมงเช้าที่หัวลำโพงครับ พอดีนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้เป็นวันหยุด เลยเปลี่ยนมานัดกันที่โชว์รูมบีเอ็มตรงวงเวียน 22 ดีกว่า เพราะจอดรถได้สะดวก ครบองค์ประชุมแล้วก็ออกเดินทางไปโคราช ซึ่งเป็นที่หมายแรกก่อน ภาพที่เห็นคือรถตู้พาหนะคันเก่งของเรา ระหว่างจอดเติมน้ำมันที่ปั๊ม

วันนี้อุ่นเครื่องด้วยการพาไปเที่ยวร้านกาแฟแถวตลิ่งชันครับ ร้านนี้อยู่ในซอยทุ่งมังกร เวลาขับรถมาจากปิ่นเกล้า ผ่านหน้าเซ็นทรัลปิ่นเกล้าไป เลี้ยวซ้ายไปทางพุทธมณฑล สังเกตเสาต้นที่ประมาณ 80 กว่า ให้ออกมาทางขนานด้านซ้าย ขึ้นสะพานกลับรถ แล้วชิดซ้ายติดไฟแดงตรงทางลงสะพานกลับรถ เลี้ยวซ้ายเข้าถนนทุ่งมังกร เข้าไปประมาณสัก 300 เมตรเห็นจะได้ ร้านอยู่ด้านขวามือครับ

เนื่องด้วยภารกิจอันสำคัญยิ่ง ทำให้ผมไม่ค่อยมีเวลาอัพเดตเว็บไซต์เท่าไหร่ หลายๆ ท่านที่คลิกเข้ามาเลยเจอแต่ของเก่า ด้วยความรวดเร็วของอินเตอร์เน็ต ข้อมูลในเว็บนี่จึงเก่าเร็ว และเว็บที่ไม่ค่อยได้อัพเดตก็น่าเบื่อ ผมต้องขออภัยท่านทั้งหลายที่ติดตามซีรี่ส์ต่างๆ ในเว็บนี้ด้วย เช่น ตีซี้ และสมการ ช่วงนี้เหนื่อยและล้ามากๆ ไม่มีสมาธิในการเขียนเลยครับ

ภารกิจสำคัญที่ทำให้เหนื่อยล้าคือการส่งเค้กครับ เค้กที่ว่าเป็นเค้กที่พี่สะใภ้ผมทำเองครับ ผมต้องจัดการส่งไปที่ร้านใหม่พระโขนงทู้กวัน อนึ่ง บ้านกับร้านก็ไกลกันพอสมควร เค้กก็อยู่นอกตู้เย็นได้ไม่นาน ประกอบกับต้องไปปรับการทำงาน บรรยากาศ รสชาติกาแฟ บริการ ฯลฯ ที่ร้านด้วย เลยไม่ค่อยได้นั่งหน้าคอมเพื่อพิมพ์นู่นี่เท่าไหร่ เช้ามาก็ต้องเผ่นไปแล้ว กลับมาบ้านก็เที่ยงคืนตีหนึ่ง ไว้ติดไวไฟที่ร้านแล้วคงได้อัพบ่อยขึ้นครับ

ต่อจากที่คุยๆ ค้างกันไว้ในคอมเมนท์ด้านล่าง ผมขออนุญาตตั้งเป็นหัวข้อใหม่เลยแล้วกันนะครับ เท่าที่จับประเด็นได้ มีอยู่สามอย่างที่ได้รับการกล่าวถึง นั่นคือ เอสเพรสโซ โลกของกาแฟในแง่อื่นๆ และธุรกิจ

เอาเรื่องเอสเพรสโซก่อนแล้วกันครับ ผมว่า แต่แรกเริ่มทีเดียวนั้น เอสเพรสโซเป็นวิธีการชงกาแฟที่ต้องการความรู้ความสามารถ เครื่องมือ และเบลนด์ที่พิถีพิถันอย่างมาก อย่างที่เราทราบกันว่าจะต้องมีส่วนประกอบ 4M ในเอสเพรสโซ นั่นคือ เครื่องชง เครื่องบด เบลนด์ และบาริสต้า ซึ่งต้องเตรียมมาอย่างดีให้เหมาะสมกับการชงแบบเอสเพรสโซ (ซึ่งแตกต่างอย่างมากกับการชงแบบอื่นๆ) วัฒนธรรมการดื่มเอสเพรสโซจริงๆ แล้วเกิดขึ้นในบาร์ (ร้านกาแฟ) ดังนั้น การลงทุนเครื่องมือเครื่องไม้ที่ดีจึงเป็นสิ่งที่คุ้มค่า

ในหนังสือ Espresso Italiano กล่าวว่า เอสเพรสโซเป็นสิ่งที่ถูกลอกเลียนแบบมากที่สุด และบ่อยครั้งมักจะได้ผลลัพธ์ที่เลว เขาว่า เอสเพรสโซที่ดีจะต้องมีบอดี้สูง แอซิดิตี้ต่ำ รสหวานนำ รสขมไม่มี ครีมาข้นสีแดงเข้ม และอาฟเตอร์เทสต์ที่งดงามเนิ่นนาน ทำไมต้องเป็นแบบนี้? ผมว่า มันพิสูจน์ตัวเองด้วยกาลเวลาแล้ว ว่าเมื่อรสชาติแบบนี้จะเป็นเอสเพรสโซที่ดื่มง่ายที่สุด ผมเชื่อว่า 99% ของเอสเพรสโซทั้งหมดในเมืองไทยน่าจะเป็นเอสเพรสโซที่ตกจากมาตรฐานไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่ง หรือหลายอย่าง เมื่อวัดด้วยมาตรฐานอิตาลี ผมมองว่าเรามีข้อจำกัดหลายอย่างจึงทำให้ไม่สามารถทำเอสเพรสโซที่ดีได้

ทีนี้มาเรื่องกาแฟในแง่อื่นๆ บ้าง ผมพยายามถีบตัวเองและผลิตภัณฑ์ที่ผมทำขึ้นมาอยู่ในมาตรฐาน Specialty ครับ ทีนี้ต้องมาถามกันต่อว่า specialty คืออะไร สำหรับผมมันคือคุณภาพของกาแฟ ในด้านกายภาพจะต้องมีจำนวนเมล็ดที่มีตำหนิไม่เกินเท่านี้เท่านั้น ในด้านรสชาติ ส่วนใหญ่เมื่อชิมแล้วได้คะแนนเกิน 80 ขึ้นไป บางโรงคั่วเข้มกว่านั้น บอกว่าต้องได้คะแนน 88 ขึ้นไปถึงจะซื้อมาใช้ อาจารย์ผมบอกว่า ถ้าได้บราซิลดีๆ มา จะเอามาทำเป็นเอสเพรสโซเบลนด์ก็กระไรอยู่ ยิ่งกว่านั้น จะเอากาแฟแพงๆ อย่าง panama esmeralda หรือ jamaica blue mountain มาเบลนด์ก็จะทำให้เสียของ สู้เอามาดื่มเดี่ยวๆ เป็น Single Origin เลยจะดีกว่า แต่ประเด็นคือ กาแฟเหล่านั้นไม่ได้เหมาะกับการชงเป็นเอสเพรสโซเสียทีเดียว (เหมือนกับกาแฟไทย)

ส่วนตัวผมมองว่าการดื่มกาแฟเพื่อให้เกิดความพึงพอใจนั้นสามารถเป็นได้มากกว่าเอสเพรสโซ กาแฟดีๆ ที่ชงด้วยวิธีการที่เหมาะสมก็จะทำให้คนเรามีความสุขได้ การทำกาแฟสำหรับ drip หรือ press หรือกระทั่ง clover นั้นเป็นเรื่องง่าย ถ้าเรามีกาแฟดีๆ สักตัวหนึ่ง เราก็เอามาชงได้เลย กาแฟตัวนั้นจะเด่นที่แอซิดิตี้ หรือบอดี้ หรืออาฟเตอร์เทสต์ ก็ไม่ใช่ประเด็น แต่เอสเพรสโซต้องใช้ความสามารถมากๆ ในการสรรหาเมล็ดกาแฟคุณภาพดีระดับนึง การคั่วและเบลนด์ที่ทำให้เอสเพรสโซเข้มข้นแต่ดื่มง่าย และที่ำสำคัญที่สุด การชงที่จะดึงเอารสชาติของกาแฟออกมาให้ได้มากที่สุด

ส่วนเรื่อง Clover นั้น ผมคิดว่า Clover มีทุกวันนี้ได้เพราะคนรักกาแฟที่ไม่ได้คิดถึงจุดคุ้มทุน จ่ายเงินหมื่นกว่าเหรียญเพื่อซื้อเครื่องที่ชงกาแฟได้นาทีละหนึ่งถ้วย ช่วยกันเป็นกระบอกเสียงให้กับเครื่องชงกาแฟที่ปฏิวัติการชงกาแฟตัวนี้ Clover มีปรัชญาบริษัทอยู่ห้าคำครับ Coffee. We believe in it. แต่การที่เขาขายกิจการให้ตาบั๊ก ผมคิดว่าปรัชญาก็ไม่น่าเปลี่ยน คือมีห้าคำเหมือนเดิม Money. We believe in it. ผมว่าในแง่ธุรกิจก็ไม่ผิดหรอกครับ สไตล์อเมริกันแท้ๆ เลย แต่มันทำร้ายจิตใจคนรักกาแฟครับ

สุดท้าย ผมมีรูปที่ถ่ายสวยหน่อยของร้านมาลงให้ดูครับ

วันนี้ขอแย้มบางส่วนของร้านไอติมให้ชมนะครับ โดยจะขอคัดเอาแต่ภาพที่สวยๆ มาให้ชม